પ્રકરણો

Uncategorized

જીવનનાં પ્રકરણોનું ભુલાઈ જવું એ એક અજબ ઘટના છે જે મેં હમણાં થોડાં મહિનાઓથી અનુભવવાની શરુ કરી છે. મેં મારું બાળપણનું ઘર છોડ્યું તેને લગભગ એક દશકો થવા આવ્યો પણ, મને હવે જાને મારા અસ્તિત્ત્વનો એક આખો ભાગ ભૂલાવા મંડ્યો છે. ધીમે ધીમે ભારત અને ઓસ્ટ્રેલિયાનાં (ખાસ ઓસ્ટ્રેલિયા નાં) મારાં જીવનની યાદો ભૂંસાતી જાય છે અને તેનાં પર મારું હાલનું જીવન લખાતું જાય છે. પહેલાં જીવન ડોક્યુમેન્ટરી ફિલ્મ જેવું લાગતું. દરેક નાનામાં નાની બાબત ફોકસમાં હતી. હવે જીવન વહે છે. બહુ ઓછી બાબતો ફોકસમાં આવે છે.

ક્યારેક વિચારું છું જૂનું જીવન ભૂંસવામાં ટાઇમઝોનનાં મોટા ફર્કનો પણ કોઈ ભાગ હોતો હશે કે આ ઘટના ફક્ત મારાં મોટા થવા અંગેની જ છે. જેમ કે, હું ઓસ્ટ્રેલિયા લગભગ છ વર્ષ રહી. પણ, ત્યાં રહીને ક્યારેય એવું નહોતું લાગ્યું કે હું મારાં ભારતનાં જીવનનાં અમુક ભાગ ભૂલી રહી છું કદાચ એટલે કે, મારાં પહેલાંનાં જીવનની અગત્યની લગભગ દરેક વ્યક્તિ સાથે મારો સંપર્ક સતત જળવાયેલો હતો. ઓસ્ટ્રેલિયા અને ભારત વચ્ચે ફક્ત અઢી કલાકનો સમયભેદ હતો. પણ, સાન ફ્રાન્સિસ્કો અને ભારત વચ્ચે બરાબર સાડા અગિયાર (કે સાડા બાર) કલાકનો ભેદ છે. સાન ફ્રાન્સિસ્કો અને ઓસ્ટ્રેલિયા વચ્ચે પણ પાંચ કે આઠ કલાકનો ફર્ક છે જેનાં કારણે બંને જગ્યાનાં મારાં મિત્રો સાથે સતત સંપર્ક રાખવો ખૂબ અઘરો બની ગયો છે.

ઓસ્ટ્રેલિયા અને ભારત સાથેનો તંતુ તૂટતો જતો લાગવાનું એક કારણ કદાચ એ પણ હોય કે, મને મારી તાસીરનાં અહીં ઘણા લોકો મળી ગયાં છે અને અહીંની જીવનશૈલીમાં હું પૂરેપૂરી ભળી ગયેલી હોવાનું અનુભવું છું. આ કારણે હવે કદાચ મારાં પહેલાંનાં જીવનનાં મિત્રોની અહીં ખોટ નથી વરતાતી કે, જે ઓસ્ટ્રેલિયામાં સતત વર્તાતી રહેતી. ક્યારેક વિચારું છું, શું આવતા અમુક વર્ષો પછી આ વર્ષો પણ મેમરીમાંથી ભૂંસાતા જશે કે કેમ?

આ સવાલનો જવાબ કદાચ મધરાતે કોટેસ્લો બીચ પર સમુદ્રનો ઘુઘવાટ સામભળતા આંખ બંધ કરીને બેઠા પછી જ મળતો હશે!

Advertisements